radio Riverside jazz

"van Coltrane tot Miles"

Aflevering 104

Blue Note is geen gewone platenmaatschappij, het is een mentaliteit. Blue Note staat voor integriteit en vrijheid. Twee waarden die voor elke muzikant belangrijk zijn want als je vrijheid hebt, kun je ongemerkt op vernieuwingen stuiten. Wat de muzikant speelt is wat hij is. En bij Blue Note heeft de muzikant de ruimte gekregen van producer Alfred Lion om zijn muzikale verkenningstocht voort te zetten.


lou donaldson - gravy train (1961)

lou donaldson – gravy train (1961)

Artiest: Lou Donaldson
LP: Gravy Train (1961)
Titel: Gravy Train 8:14

Toen Lou Donaldson in 1950 naar New York kwam had hij weinig jazzervaring. Hij was in 1926 in North Carolina geboren, had midden jaren ’40 bij de marine in een orkest gespeeld met onder anderen Clark Terry en saxofonist Willie Smith. Daarna was hij in de Rhythm and Blues beland. Hij was opgegroeid met het luisteren naar de altsaxofonisten Johnny Hodges, Benny Carter, Louis Jordan en Earl Bostic. Swing- en R&B- musici. Toen hoorde hij Charlie Parker ‘That’s the way I want to play’. Niet vreemd, zo dacht iedere jonge saxofonist in die tijd. Voor Blue Note nam Lou Donaldson op 27 april 1961 een album op “Gravy Train” 7 stukken waaronder het titelstuk “Gravy Train” geschreven door Donaldson zelf. In de sectie: Lou Donaldson (1926) – altsaxofoon, Herman Forster (1928-1999) – piano, Ben Tucker (1930-2013) – bas, Dave Bailey (1926) – drums en congaspeler Alec Dorsey.


tina brooks - true blue (1960)

tina brooks – true blue (1960)

Artiest: Tina Brooks
LP: True Blue (1960)
Titel: Theme for Doris 5:53

Een Bebop klassieker van het zuiverste soort, en weer van Blue Note is “True Blue” van Tina Brooks. Tina was een tragische saxofonist, kon moeilijk voor zichzelf opkomen, en had ook nog een chronisch drugsprobleem. Kortere en langere verblijven in ziekenhuizen en gevangenissen zorgden ervoor dat hij geregeld uit de roulatie was. “True Blue” was het enige album wat tijdens zijn leven werd uitgebracht, verder was hij wel regelmatig actief als sidemen, op toch wel zeer gerespecteerde albums uit de Blue Note stal. Op “True Blue” wat opgenomen is op 25 juni 1960, deden mee Tina Brooks (1932-1974 – tenorsaxofoon, Freddie Hubbard (1938-2008) – trompet, Duke Jordan (1922-2006) – piano, Sam Jones (1924-1981) bas en Art Taylor (1929-1995) – drums. Zes tracks waarvan Brooks er vijf heeft gecomponeerd.


donald byrd - the cat walk (1961)

donald byrd – the cat walk (1961)

Artiest: Donald Byrd
LP: The Cat Walk (1961)
Titel: Say You’re Mine 7:08

Het album “The Cat Walk” uitgebracht door Blue Note, op dit album is te horen het prachtige resultaat van een samenkomst van talenten: trompettist Donald Byrd (1932-2013), baritone saxofonist Pepper Adams (1930-1986) pianist Duke Pearson (1932-1980). Laatst genoemde schreef vier van de zes stukken, waaronder “Say You’re Mine”. Het album werd mei 1961 opgenomen in New Jersey, met nog in de basissectie bassist Laymon Jackson en drummer “Philly” Joe Jones, het geheel is geproduceerd door Alfred Lion (1908-1987) eigenaar van Blue Note. “Say You’re Mine” met prachtig soepel lyrisch spel van Donald Byrd, en de robuuste, hese baritone van Pepper Adams.


lou donaldson - gravy train (1961)

lou donaldson – gravy train (1961)

Artiest: Lou Donaldson
LP: Gravy Train (1961)
Titel: Glory of Love 4:03

“Glory of Love” het laatste nummer van het album “Gravy Train van Lou Donaldson voor Blue Note, is geschreven door Billy Hill (1899-1940). Deze meneer Hill was componist, violist en pianist, maar vooral bekend geworden om zijn Western songs voor bioscoopfilms. In 1936 nam Benny Goodman het nog op en Count Basie in 1937. De R&B zanggroep The Five Keys  hadden in 1951 er hun grootste hit mee, meer dan een miljoen exemplaren werden er van verkocht.  Lou Donaldson is de grondlegger van de ‘groovejazz’. Zijn muziek is ongecompliceerd en wars van technisch gepiel.


"blind" willie johnson

“blind” willie johnson

Artiest: “Blind” Willie Johnson
Titel: If I Had My Way I’d Tear the Building Down (1927) 3:11

De notabelen zijn het er over eens dat blueszanger/gitarist “Blind” Willie Johnson (1897-1945) werd geboren in een klein dorpje net ten zuiden van Waco in de Amerikaanse staat Texas. Zijn moeder stierf terwijl hij nog een baby was, en zijn vader is uiteindelijk hertrouwd. Toen kleine Willie ongeveer 7 jaar oud was, raakte zijn vader en stiefmoeder in gevecht met elkaar. De stiefmoeder gooide loog water richting zijn vader, maar kleine Willie kreeg de loog in zijn ogen en verblindende hem daarmee, vandaar zijn naam “Blind” Willie Johnson. Hij verdiende later zijn geld met zijn zelfgeschreven liedjes op straat en in cafe’s, en hij maakte in de jaren ’30 nog wat studio opnames zoals “If I Had My Way I’d Tear the Building Down”.


wim overgaauw & peter nieuwerf - dutch jazz giants vol.8

wim overgaauw & peter nieuwerf – dutch jazz giants vol.8

Artiest: Wim Overgaauw & Peter Nieuwerf
LP: Dutch Jazz Giants vol. 8
Titel: Nobody Else But Me 5:24

Wie, sprekend over Nederlandse jazzreuzen, het woord gitaar in de mond neemt, kan daar maar één naam bij bedenken: Wim Overgaauw (1929-1995). Niet dat alle andere Nederlandse gitaristen maar niks zouden zijn, maar Wim Overgaauw had het alleen aan zijn eigen onverschilligheid te wijten dat hij geen wereldster is geworden. Als die maar lekker kon spelen en af en toe over muziek ouwehoeren met vakgenoten dan was het Willem best. Willem Overgaauw overleed op 30 november 1995 in Hilversum 66 jaar geworden. Die andere gitarist Peter Nieuwerf is twee jaar geleden overleden, hij werd 76 jaar. “Nobody Else But me” werd opgenomen in de Dudokzaal Hilversum’s Conservatorium juli 1989.


Phil Woods New Jazz Quintet featuring Jon Eardley (1954)

Phil Woods New Jazz Quintet featuring Jon Eardley (1954)

Artiest: Phil Woods New Jazz Quintet
LP: featuring Jon Eardley (1954)
Titel: Mad About the Boy 6:35

Phil Woods (1931-2015) wordt beschouwd als een van de waardigste troonopvolgers van Charlie Parker, die samen met Dizzy Gillespie aan de wieg stond van de bebop halverwege jaren ’40 van de vorige eeuw. Woods werd een inventief en vurig vaandeldrager van het genre, en voorzag de bebop in de loop van vijftig jaar van een persoonlijk, eigen en actueel geluid. Tot 1957 speelde Woods in de Dizzy Gillespie Big Band. Daarna, maar ook wel tussendoor maakte hij tientallen platen onder eigen naam, onder andere met trompet speler Jon Eardley (1928-1991) Woods en Eardley namen op 12 oktober 1954 een 10’inch album met vier tracks, waaronder “Mad About the Boy”. In de rhythm sectie zaten nog pianist George Syran (1928-2004), bassist Teddy Kotick (1928-1986) en drummer Nick Stabulas (1929-1973).


"sleepy" john estes - the legend of "sleepy" john estes (1968)

“sleepy” john estes – the legend of “sleepy” john estes (1968)

Artiest: “Sleepy” John Estes
LP: The Legend (1968)

Titel: Working Man Blues (1941) 3:04

Bluesman John Estes (1899- 1977) werd geboren in Nutbush, Tennessee begon zijn muzikale carrière op 19e jarige leeftijd. Hij liet zich meer dan vijftig jaar begeleiden door gitarist John Rachell, bijgenaamd “The Yank” en mondharmonicaspeler Hammie Nixon. Zijn zangstijl lijkt op ‘huilen’ vanwege de emotie waarmee hij zich uitte. In feite greep diens stijl terug op zijn achtergrond als voorman van een zogenaamde ‘workgang’, een werkploeg voor de aanleg van spoorwegen. Zijn scherpe stem gaf het tempo van de werkzaamheden aan. Zijn bijnaam “Sleepy” kreeg hij waarschijnlijk omdat hij later staande kon slapen. Maar andere bronnen schreven dit toe aan problemen met zijn bloeddruk of zelfs een ernstige vorm van slapeloosheid ‘narcolepsi’ genaamd. John Estes overleed op 5 juni 1977 aan een beroerte in zijn woning in Brownsville.


coleman hawkins - the hawk relaxes (1961)

coleman hawkins – the hawk relaxes (1961)

Artiest: Coleman Hawkins
LP: The Hawkes Relaxes (1961)
Titel: I’ll Never be The Same 6:12

Coleman Hawkins (1904-1969) werd net als Lester Young de president genoemd maar ook de vader van de jazz tenorsaxofoon. Zijn vrienden noemden hem “Hawk”. Hawkins spel en techniek op de sax was in de beginjaren van de jazz precies wat die muziek was; spannend, inventief, en bloedmooi zeg maar Blue. Op 28 februari 1961 nam hij zijn zoveelste album op voor Moodsville met producer Esmond Edwards (1927-2007). Zeven tracks waaronder “I’ll Never be The Same” gecomponeerd in 1932 door Matty Malneck en Frank Signorelli. In de sectie zaten: pianist Ronnell Bright (1930), gitarist Kenny Burrell (1931), bassist Ron Carter (1937) en drummer Andrew Cyrille (1939).


Volgende week aandacht voor o.a. Nina Simone, Tony Fruscella, Paul Desmond en blues van Leroy Carr.

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2018 radio Riverside jazz

Thema door Anders Norén


Warning: session_cache_limiter(): Cannot change cache limiter when headers already sent in /var/www/piwik/core/bootstrap.php on line 32