radio Riverside jazz

"van Coltrane tot Miles"

Aflevering 105

Nina Simone had een stem waarin ze enorm veel nuances in kon leggen en die een groot bereik had, vooral in het lage register. Daarmee heeft Nina Simone haar publiek altijd weten te bekoren. Met een zekere vorm van show woman bracht ze een repertoire dat uit heel uiteenlopende genres bestond zoals: gospel, jazz, folk en lichte muziek. Haar pianospel neigde vaak naar het virtuoze. Het begrip ‘Diva’ wordt in de muziekwereld te pas en te onpas gebruikt maar als iemand recht had op de omschrijving, gevierd én eigenzinnig dan was het wel Nina Simone (1933-2003).


nina simone - little girl blue (1957)

nina simone – little girl blue (1957)

Artiest: Nina Simone
LP: Little Girl Blue (1958)
Titel: He Needs Me 2:34

Nina Simone speelde van alles van klassieke muziek en jazz tot pop. Al snel eiste de bareigenaar dat ze naast pianospelen ook ging zingen. Nina trok daarmee een groot publiek van jonge mensen, dat gefascineerd was door haar uitgebreide muzikale repertoire en door haar stijl. Al snel speelde ze in de betere nachtclubs van de artiesten wijk in Greenwich Village in New York City. In 1957 vond Nina een manager en het jaar daarop kwam haar eerste album uit bij Bethlehem Records, (opgericht in 1953 door een zekere Gus Wildi) “Little Girl Blue” Zij wordt hierop begeleid door bassist Jimmy Bond (1933-2012) en drummer Albert Heath (1935) en Nina Simone (1933-2003) speelt piano en schreef de arrangementen. “He Needs Me” is geschreven door Arhtur Hamilton (1926-1986).


al cohn quintet - al and zoot (1957)

al cohn quintet – al and zoot (1957)

Artiest: Al Cohn Quintet
LP: Al and Zoot (1957)
Titel: You’re Lucky Guy 3:38

Er zijn halverwege de jaren ’50 veel albums opgenomen in een tijd van intense opname-activiteiten, en dan worden er veel onderschatte juweeltjes over het hoofd gezien. Zo’n juweeltje nam het Al Cohn Quintet op. De opnames vonden plaats op 27 maart 1957, bij het sub-label van Decca “Coral Records” waar ook in die tijd rockabilly zanger Buddy Holly (1936-1959) actief was. Het album “Al and Zoot” waarbij Al Cohn (1925-1988) en Zoot Sims (1925-1985) gelijkwaardig op de tenorsax, daarbij moet wel gezegd worden dat Al Cohn wel vijf van acht nummers geschreven heeft. In de sectie verder nog: Mose Allison (1927-2016) – piano, Teddy Kotick (1928-1986) – bas en Nick Stabulas (1929-1973) drums. “You’re Lucky Guy” is gecomponeerd door Saul Chaplin (1912-1997).


nina simone - forbidden fruit (1961)

nina simone – forbidden fruit (1961)

Artiest: Nina Simone
LP: Forbidden Fruit (1961)
Titel: Where Can I Go Without You 2:53

Van alle grote zangers en zangeressen uit de late twintigste eeuw was Nina Simone een van de moeilijkste artiesten om onder te brengen in een bepaalde groep. Ze nam op grote schaal soul-, jazz- en popnummers op die vaak ook op hetzelfde album verschenen. Ze ging ook gemakkelijk om met blues, gospelmuziek en Broadway. Op vlak van de emotie die ze overbracht, is het waarschijnlijk correct om haar te beschouwen als een soulzangeres. Net zoals Aretha Franklin of Dusty Springfield was Nina Simone een eclecticus die een zeker soulgehalte toevoegde aan al haar werk. Dat was een van haar sterkste kwaliteiten en het is waarschijnlijk ook de reden waarom ze nooit een bijzonder grote massa fans had. Nina’s tweede album voor het label Colpix was “Forbidden Fruit” uitgebracht in 1961. In de sectie zaten haar vaste begeleiders: Al Schackman (?) – gitaar, Chris White (1936-2014) – bas en drummer Bobby Hamilton (?).  Het stuk “Where Can I Go Without You” is van tekst voorzien door Peggy Lee (1920-2002) en de muziek door Victor Young (1900-1956).


horace parlan quintet - speakin' my piece (1961)

horace parlan quintet – speakin’ my piece (1961)

Artiest: Horace Parlan Quintet
LP: Speakin’ My Piece (1961)
Titel: Oh So Blue 7:39

Horace Parlan hoort niet tot de grote pianovirtuozen, maar hij weet wat de blues is (hij zette ook veel op de plaat,, blues getinte jazz nummers) Naamsbekendheid kreeg Horace Parlan vooral door zijn medewerking bij de toerband van Charles Mingus (1922-1979) en op twee albums van hem “Mingus Ah Hem” (1959) en “Blues & Roots” (1960). Op 14 juli 1960 nam hij zijn derde van de zeven albums op voor ‘Blue Note’ “Speakin’ My Piece”. Drie van de zes stukken schreef Parlan zelf. In de sectie: Horace Parlan (1931-2017) – piano, Tommy Turrentine (1928-1997) trompet zijn jongere broer Stanley (1934-2000) – tenorsax, George Tucker (1927-1965 – bas en drummer Al Harewood (1923-2014). “Oh So Blue” is een stuk van Leon Mitchell.


leroy varr - good woman blues (1934)

leroy varr – good woman blues (1934)

Artiest: Leroy Carr (1934)
Titel: Good Woman Blues 3:00

In de late twintiger en vroege dertiger jaren was er onder de Amerikaanse Blues artiesten nauwelijks een, die bekender was als Leroy Carr (1905-1935) De term stadsblues heeft meestal betrekking op muziek van bluesbands uit de naoorlogse periode, maar pianist Leroy Carr en zijn vaste begeleider, de gitarist Scrapper Blackwell (1903-1962), hadden hier in de vooroorlogse jaren al een begrip van gemaakt. In zijn veel te korte leven, hij is maar dertig jaar oud geworden, werd hij toch één van de grootste bluessterren van zijn tijd. Leroy nam bijna 200 nummers op waaronder, de op 14 december 1934 opgenomen “Good Woman Blues” voor Vocalion Records.


sonny rollins - tour de force (1956)

sonny rollins – tour de force (1956)

Artiest: Sonny Rollins
LP: Tour de Force (1956)
Titel: Two Different Words 7:37

Op 7 december 1956 deed tenorist Sonny Rollins zijn laaste plaat opnames voor het label Prestige van Bob Weinstock. Rollins had geen trek meer in vaste contracten bij een willekeurige platen maatschappij, hij wou een vrij man zijn, en zelf beslissen bij welke maatschappij hij ging opnemen. Op “Tour de Force” had Rollins zanger Earl Coleman (1925-1995) uitgenodigd om op twee tracks te zingen. Coleman was jazz zanger die o.a. bij de orkesten van Earl Hines (1903-1983), Billy Eckstine (1914-1993) en King Colax (1912-1991) gezongen heeft. In de sectie voor dit allerlaaste album voor Prestige zaten: Sonny Rollins (1930) – tenor saxofoon, Kenny Drew (1928-1993) – piano, George Morrow (1925-1992) – bas, en achter het drumstel Max Roach (1924-2007). Met zang van Earl Coleman wordt het door Sid Wayne (1923-1991) gecomponeerde “Two Different Words” uitgevoerd.


tony fruscella - tony fruscella (1955)

tony fruscella – tony fruscella (1955)

Artiest: Tony Fruscella
LP: Tony Fruscella (1955)
Titel: Old Hat 3:19

Trompetist Tony Fruscella is begin 1955 net 28 jaar geworden als hij eindelijk zijn eerste eigen album als leider mag opnemen. Hij moet gedacht hebben, nu gaat het gebeuren, de grote onbekendheid zal geleidelijk verdwijnen, en een veel gevraagd muzikant worden, maar de teleurstelling is groot als zijn debuutalbum als leider niks doet. Tony valt daarna weer terug in verslavingen van drugs en alcohol. Hij zal nooit meer een bij een belangrijke opname betrokken worden. Hij piekte op z’n 28 ste. Tony Fruscella overleed 14 augustus 1969 in N.Y.C. 42 jaar. Een verloren jazz held, dat is hij zeker.


robert johnson - when you got a good friend (1937)

robert johnson – when you got a good friend (1937)

Artiest: Robert Johnson (1937)
Titel: When You Got A Good Friend 2:54

Hoe lang zal de mythe van zanger Robert Johnson voortleven onder musici, geschiedschrijvers en bluesliefhebbers? Zo lang mensen gefascineerd blijven door zijn muziek, dus waarschijnlijk altijd. Een tweede Robert Johnson zul je niet horen. Dat gebeurt niet. Dat is het wonder dat tijd heet; het kwam en het ging voorbij. Robert Johnson heeft in zijn hele, maar vooral korte leven maar 28 opnames gedaan, zijn eerste was in 1936. Hij stierf op 16 augustus 1938, 27 jaar, waarschijnlijk door vergiftiging van zijn jaloerse echtgenoot, of door een van zijn vele scharrels. Robert Johnson (1911-1938) met zijn zelf geschreven “When You Got A Good Friend”.


nina simone - nina simone sings the blues (1967)

nina simone – nina simone sings the blues (1967)

Artiest: Nina Simone
LP: Nina Simone Sings the Blues (1967)
Titel: My Man’s Gone Now 4:17

“Nina Simone Sings the Blues”.  Het is een compilatie van covers en eigen nummers. Het eerste nummer “Do I Move You” is van haar eigen hand terwijl het tweede nummer “Day and Night” op naam komt van de haar op dit album begeleidende gitarist Rudy Stevenson. Net als “In The Dark” van Lil Green en het door haar zelf geschreven “Real Real” gaan deze nummers over de liefde. Nina legt in haar stem, maar ook in de wijze waarop ze de akkoorden op haar piano aanslaat, alle emoties bloot die daarbij tot uitdrukking kunnen komen. Met in het achterhoofd de vernietigende uitspraken van Nina Simone over haar ex-echtgenoten en lovers klinkt het nummer “My Man’s Gone Now” in mijn oren anders dan George Gershwin het bedoeld moet hebben toen hij het in 1935 voor de musical “Porgy & Bess” schreef.


paul desmond - take ten (1963)

paul desmond – take ten (1963)

Artiest: Paul Desmond
LP: Take Ten (1963)
Titel: Take Ten 3:12 

Op de in 1963 in de Webster Hall in New York door Roy Hall opgenomen LP “Take Ten” speelt Paul Desmond met een pianoloos kwartet. De achterliggende reden daarvoor schijnt te zijn dat eerder in zijn carrière contractueel vastgelegd is dat Desmond met geen enkele andere pianist dan Dave Brubeck plaatopnamen mocht maken. Deze clausule bewijst dat een beperking ook ruimte kan scheppen want het heeft voor Desmond onder andere geleid tot enkele samenwerkingsprojecten met de fameuze gitarist Jim Hall. De soepele, gracieuze toon van Hall`s gitaar sluit naadloos aan bij de altsax en geeft zowel het mysterieus klinkende openingsnummer “Take Ten”, als de standards en de door Paul zelf gecomponeerde bossa nova nummers een extra dimensie. Het titel nummer “Take Ten” werd opgenomen op 25 juni, met Paul Desmond (1924-1977) op alt saxofoon, Jim Hall (1930-2013) gitaar, Eugene Wright (1923) bas en op drums Connie Kay (1927-1994).


hal mckusick - east coast jazz # 8 (1955)

hal mckusick – east coast jazz # 8 (1955)

Artiest: Hal McKusick
LP: East Coast Jazz # 8 (1955)
Titel: You Don’t Know What Love Is 3:29

Hal McKusick (1924-2012) zal voor velen een onbekende zijn en dat is ook wel begrijpelijk, omdat hij na 1958 geen enkele plaat meer maakte onder zijn eigen naam. Als jonkie ging hij saxofoon spelen in verschillende grote bands in de jaren ’40 tot begin jaren ’50; in orkesten als die van Boyd Raeburn, Claude Thornhill en Elliot Lawrence en zoals het zoveel jazzmusici verging, viel ook Hal McKusick niet erg op in deze grote gemeenschappen. Veel musici uit zulke grote orkesten raakten al snel vergeten. Het zelfde zou hem ook overkomen, ware het niet dat hij in 1955 een eigen kwartet formeerde met zichzelf op de altsax en klarinet , en met Barry Galbraith (1919-1983) op gitaar, en Milt Hinton (1910-2000) op bas en Osie Johnson (1923-1966) op slagwerk. Het album “East Coast Jazz” verscheen 1955, en het nummer “You Don’t Know What Love Is” is geschreven door Gene de Paul (1919-1988).


benny golson - groovin' with benny golson (1959)

benny golson – groovin’ with benny golson (1959)

Artiest: Benny Golson
LP: Groovin’ with Golson (1959)
Titel: I Didn’t Know What Time It Was 5:24

Benny Golson begon in de orkesten van Lionel Hampton, Earl Bostic en Dizzy Gillespie. Hij brak eind jaren ’50 door als lid van Art Blakey’s Jazz Messengers. Zijn stijl komt voort uit die van moderne swing-masters als Coleman Hawkins en Don Byas, maar hij is ook een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de hardbop door zijn timing en geavanceerde harmonische opvattingen. Daarnaast ontwikkelde hij zich tot een origineel componist van jazz-thema’s. Om een paar bekende Golson-stukken te noemen: Blues March, Along Came Betty, I Remember Clifford en Stable Mates. “Groovin’ with Golson” is het zesde album wat Benny Golson de opnames waren op 28 augustus 1959 onderleiding van producer Esmond Edwards (1927-2007). In de sectie: Benny Golson (1929) – tenorsaxofoon, Curtis Fuller (1934) – trombone, Ray Bryant (1931-2011) – piano, Paul Chambers (1935-1969) – bas en drums Art Blakey (1919-1990). “I Didn’t Know What Time It Was” is gecomponeerd door Richard Rodgers (1902-1979) voor de musical “Too Many Girls” uit 1939.


 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2018 radio Riverside jazz

Thema door Anders Norén


Warning: session_cache_limiter(): Cannot change cache limiter when headers already sent in /var/www/piwik/core/bootstrap.php on line 32